Αφιερώματα

Το "αντίο" του αρχηγού

Αφιερώματα - Αφιερώματα

Όταν το καλοκαίρι του 1990 ο Παύλος Γιαννακόπουλος αποφάσιζε να διαλύσει την ομάδα πόλο του Παναθηναϊκού, δίνοντας στη Γλυφάδα τον κορυφαίο ίσως πολίστα όλων των εποχών (Δημήτρη Σελετόπουλο) για.... τα μάτια του 16χρονου τότε Φραγκίσκου Αλβέρτη, σίγουρα ούτε ο ίδιος ο πρόεδρος περίμενε ότι ο παίκτης αυτός θα γινόταν σύμβολο για τους φίλους του «τριφυλλιού».

 

 

 

Αναλυτικά...

Παναγιώτης Γιαννάκης : Ο ''Δράκος'' του Ελληνικού μπάσκετ

Αφιερώματα - Αφιερώματα

Συντάχθηκε απο τον/την Γηπεδακιας

Είθισται τα παραμύθια να αναφέρονται σ΄ ένα δράκο, μόνο που αυτός ο «δράκος» δεν έχει καμία σχέση με όλα αυτά. Ο Παναγιώτης Γιαννάκης, περί ου ο λόγος, έγραψε το δικό του έπος στο ελληνικό μπάσκετ, ξεχωρίζοντας  για το περίσσιο πάθος που τον διέκρινε και που αρκετές φορές έφτανε σε επίπεδα αυτοθυσίας. Ποιός άλλωστε μπορεί να λησμονήσει τις ηρωικές βουτιές του πρώην αρχηγού της Εθνικής μας, προκειμένου να προλάβει χαμένες μπάλες, ποιός μπορεί να ξεχάσει το «τρακάρισμα» του με τον γίγαντα Τκατσένκο, που θα μπορούσε να τον στείλει στο νοσοκομείο, αλλά δεν τον πτόησε ούτε στο ελάχιστο;

 

Ο Παναγιώτης Γιαννάκης έμεινε στην ιστορία ως ένας από τους μεγαλύτερους μαχητές των ευρωπαϊκών γηπέδων και μαζί με το Νίκο Γκάλη συνέθεσε ένα από τα κορυφαία δίδυμα γκαρντ που έχει εμφανιστεί ποτέ στην Γηραιά Αλβιόνα.

Ο Γιαννάκης στο Ελληνικό Πρωτάθλημα

Ο «δράκος» ήρθε στον κόσμο την Πρωτοχρονιά του 1959 στην Νίκαια και πρωτόπαιξε μπάσκετ στον Ιωνικό Νικαίας, όπου αγωνίστηκε μέχρι το 1984 που πήρε μεταγραφή για τον Άρη. Πριν πάρει το δρόμο για το Λευκό Πύργο βέβαια, πρόλαβε να τρελάνει όλη την Ελλάδα, σημειώνοντας 73 πόντους σ΄ ένα ματς απέναντι στον Άρη δίνοντας τη νίκη στην Ιωνικό στην παράταση με 114-113 και κερδίζοντας την προσωπική μονομαχία με το Νίκο Γκάλη που πέτυχε 62 πόντους στον ίδιο αγώνα.           

 Ο Γιαννάκης αγωνίστηκε με τη φανέλα του Άρη μέχρι το 1993 κατακτώντας 7 πρωταθλήματα, 6 κύπελλα και λαμβάνοντας μέρος σε 3 φάιναλ φορ. Η καλύτερη στιγμή του με τους «κίτρινους», ήταν το τρίποντο νίκης-τίτλου σ΄ έναν από τους ιστορικούς τελικούς με τον ΠΑΟΚ, ενώ η χειρότερη μάλλον ήταν ο περίφημος καβγάς του με τον Κέβιν Μαγκί στον ημιτελικό με τη Μακάμπι στο φάιναλ φορ του Μονάχου, που αποσυντόνισε την ομάδα της Θεσσαλονίκης. Αξίζει να σημειωθεί και η πολύμηνη απόχη του από τα γήπεδα λόγω διαφωνίας του με τη διοίκηση του Άρη, γεγονός που ανάγκασε τον τότε προπονητή του Γιάννη Ιωαννίδη να καταφύγει σε παράδοξα σχήματα με τον Γκάλη πλέι μέικερ και τον Σούμποτιτς ή τον Ρωμανίδη σούτινγκ γκαρντ, όταν πήγαινε στον πάγκο ο Δοξάκης.

 Ο Παναγιώτης Γιαννάκης στα χρόνια που αγωνίστηκε στον Άρη μαζί με το Νίκο Γκάλη, αποτέλεσε το ιδανικό συμπλήρωμα του «γκάνγκστερ», καθώς οι δυο τους συνεργάζονταν στο γήπεδο ακόμα και με κλειστά μάτια.

 Επιστροφή στην Αθήνα

 Το 1993 ο «δράκος» αποφάσισε να κατηφορίσει στην Αθήνα προκειμένου να ντυθεί στα κυανέρυθρα. Ο Πανιώνιος όμως, κράτησε στις τάξεις του το Νικαιώτη άσο μόνο για μια σεζόν, καθώς το καλοκαίρι του 1994, ο Γιαννάκης αποφάσισε να μετακομίσει στον ΠΑΟ. Ο μεγάλος αρχηγός αγωνίστηκε στο «τριφύλλι» για δυο αγωνιστικές περιόδους, μέχρι δηλαδή το 1996, όποτε και αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση. Στα δυο χρονιά βέβαια παραμονής τους στους «πράσινους», πρόλαβε να γευτεί τη χαρά της κατάκτησης ενός κυπέλλου πρωταθλητριών και ενός κυπέλλου Ελλάδος, κλείνοντας τη καριέρα του με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ο Παναγιώτης Γιαννάκης άλλωστε είναι ο τρίτος σκόρερ όλων των εποχών στην 'Α Εθνική με 9.291 πόντους. Βέβαια οι αριθμοί σε καμία περίπτωση δε μπορούν να καταδείξουν το ψυχωμένο παιχνίδι του μεγάλου αρχηγού.

Ο «δράκος» στην Εθνική

 Ο Γιαννάκης φόρεσε για πρώτη φορά τα γαλανόλευκα σε ηλικία 17 ετών, ενώ στις 2 Αυγούστου του 1996 απέναντι στην Βραζιλία αγωνίστηκε για τελευταία φορά με τη φανέλα της Εθνικής ομάδας, κλείνοντας επιτυχημένα μια καριέρα 20 περίπου χρόνων. Κορυφαίες στιγμές του «δράκου» με την Εθνική αναμφίβολα, ήταν το χρυσό στο Ευρωμπάσκετ του 1987 που έβγαλε από την ανυποληψία το ελληνικό μπάσκετ, το αργυρό στο Ευρωμπάσκετ του Ζάγκρεμπ, καθώς και η 5^η θέση στην Ολυμπιάδα της Ατλάντα. Οι 351 συμμετοχές του Παναγιώτη Γιαννάκη στην Εθνική ομάδα αποτελούν πανευρωπαϊκό ρεκόρ, ενώ και οι 5.282 πόντοι που σημείωσε δεν αποτελούν συχνό φαινόμενο. Ο μεγάλος αρχηγός αγωνίστηκε με την Εθνική μας ομάδα σε 8 Ευρωμπάσκετ, 5 Μουντομπάσκετ και 1 Ολυμπιάδα.

 

Ο Γιαννάκης στους πάγκους

 Αμέσως μετά από την απόσυρση του από την ενεργό δράση, ο Γιαννάκης ανέλαβε τα ηνία της Εθνική ομάδας την οποία οδήγησε στην τέταρτη θέση του Ευρωμπάσκετ του 1997 και στην τέταρτη επίσης στο Μουντομπάσκετ του 1998, ενώ κατά την αποχώρηση του από το γαλανόλευκο πάγκο είχε 30 νίκες και 16 ήττες.

 Ο δεύτερος σταθμός της καριέρας του ως προπονητής, ήταν ο Πανιώνιος. Οι κυανέρυθροι υπό τις οδηγίες του «δράκου» την περίοδο 2001-2002, κατέλαβαν την πέμπτη θέση στο πρωτάθλημα, φτάνοντας μέχρι τους 8 του κυπέλλου Κόρατς. Το 2003 ο Γιαννάκης ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Αμαρουσίου, δίνοντας πλέον φανερά δείγματα της προπονητικής του φιλοσοφίας. Το απόλυτα επιτυχήμενο έργο του στον πάγκο της ομάδας των βορείων προαστείων διακόπηκε το 2006, αφού από το 2005 είχε επιστρέψει στο κουμάντο της Εθνικής.

 Η δεύτερη θητεία του ως τεχνικός του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος, αποδείχθηκε άκρως επιτυχημένη, καθώς κατέκτησε χρυσό στο Ευρωμπάσκετ του Βελιγραδίου το 2005 και αργυρό στο Μουντομπάσκετ της Ιαπωνίας τα 2006, νικώντας στον ημιτελικό την πολύ δυνατή ομάδα των ΗΠΑ. Και συνεχίζει ακάθεκτος.

 Tίτλοι ως παίκτης

7 Πρωταθλήματα Ελλάδας

7 Κύπελλα Ελλάδας

1 Κύπελλο Πρωταθλητριών

1 Κύπελλο Κυπελλούχων

1 χρυσό σε Ευρωμπάσκετ

1 αργυρό σε Ευρωμπάσκετ

 

Σημαντικές προσωπικές διακρίσεις

Νούμερο 207 στα ντραφτ του 1982 από τους Μπόστον Σέλτικς

4 συμμετοχές στη μεικτή Ευρώπης

 

Διακρίσεις ως προπονητής της Εθνικής μας

 χρυσό στο Ευρωμπάσκετ 2005

αργυρό στο Μουντομπάσκετ 2007

 

 Κλείνοντας το αφιέρωμα στον Παναγιώτη Γιαννάκη οφείλουμε να επισημάνουμε και κάτι άλλο εκτός από το αδιαμφισβήτητο ταλέντο και το πάθος του για το μπάσκετ. Ο νυν προπονητής της Εθνικής ομάδας μας, παρά το πλήθος επιτυχιών στην καριέρα του, παραμένει σεμνός και απλός δίνοντας τη δική του διάσταση στην έννοια αθλητικός εγωισμός και διαχωρίζοντας την από τον κακώς εννοούμενο εγωισμό. Ο Παναγιώτης Γιαννάκης είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο για το ελληνικό μπάσκετ, που μας βάζει σε σκέψεις μήπως την πρωτοχρονιά του 1959 υπήρχε όντως Αϊ Βασίλης... 

 

Michael Schumacher : Ο…Μίδας της Formula 1

Αφιερώματα - Αφιερώματα

Συντάχθηκε απο τον/την Γηπεδακιας

Μπορεί κάποιοι να διατείνονται πως «ο επιστημονικότερος τρόπος για να πεις ψέματα είναι οι αριθμοί», ωστόσο, στην περίπτωση του επαγγελματία Πρωταθλητή Μίκαελ Σουμάχερ, μόνο αν διαβάσει κανείς τα ρεκόρ και μελετήσει τους αριθμούς με τα επιτεύγματά του θα μπορέσει να διαπιστώσει τι έχει πετύχει ο σύγχρονος Μίδας της F1. Επτά Παγκόσμια Πρωταθλήματα από τα οποία τα πέντε συνεχόμενα, 91 νίκες, 68 pole positions, 154 podium, 19 συνεχόμενοι τερματισμοί μέσα στην τριάδα, 40 διπλά αποτελέσματα (pole position και νίκη), 115 εκκινήσεις από την πρώτη σειρά, 13 νίκες σε μία σεζόν (2004) και 8 νίκες στη Γαλλία είναι μερικοί μόνο αριθμοί που κάθε άλλο παρά...ψέματα λένε για το τι εστί Μίκαελ Σουμάχερ. Και να φανταστεί κανείς πως το αφιέρωμα του gosports.gr στον μεγάλο Γερμανό μόλις ξεκινάει, άρα όσοι αντιμετώπιζαν προβλήματα με μαθηματικούς τύπους και άλγεβρα και παράλληλα ήταν και είναι φαν του Σουμάχερ, ας ετοιμαστούν να...λατρέψουν τους αριθμούς.

  

Τα πρώτα χρόνια

 

Ο Μίκαελ Σουμάχερ γεννήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 1969 στο Χιρτ Χερμιλχάιμ της Γερμανίας και όπως συμβαίνει σχεδόν με όλους τους μεγάλους θρύλους του αθλητισμού, έτσι και αυτός ξεκίνησε να ασχολείται με αυτό που έμελλε να τον κάνει πασίγνωστο από την ηλικία των 4 ετών. Μοναδικό αλλά μεγάλο πρόβλημα για την οικογένειά του ήταν η έλλειψη οικονομικών πόρων με αποτέλεσμα το πρώτο καρτ που οδήγησε ο μικρός να μην είναι τίποτα παραπάνω από ένα αυτοσχέδιο δημιούργημα του πατέρα του Ρολφ Σουμάχερ.

 

 

Ευτυχώς για όλους, τα οικονομικά προβλήματα ξεπεράστηκαν χάρη στην ενίσχυση που προήλθε τόσο από ορισμένους φίλους της οικογένειας όσο και από κάποιους τολμηρούς επιχειρηματίες που δε δίστασαν να προσφέρουν τον οβολό τους βλέποντας τις δυνατότητες του μικρού με αποτέλεσμα ο Μίκαελ να μπορέσει να συνεχίσει αυτό που λάτρευε να κάνει, να οδηγεί...

 

 

Το 1981 ο Μίκαελ Σουμάχερ πήρε για πρώτη φορά μέρος στο Πρωτάθλημα Καρτ Γερμανίας και τρία χρόνια αργότερα έφτασε στην πρώτη του κατάκτηση, επιτυχία που επανέλαβε τόσο το 1985 όσο και το 1987. Μάλιστα, το 1987 ο Σουμάχερ κέρδισε και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καρτ και έτσι η επόμενη χρονιά τον βρήκε να συμμετέχει στο Πρωτάθλημα της Formula Koenig το οποίο και κατέκτησε. Το 1990 ο Σουμάχερ συνέχισε τις επιτυχίες του με την κατάκτηση της Γερμανικής Formula 3 επικρατώντας μάλιστα και στο διεθνή αγώνα του Μακάο, με αποτέλεσμα η Mercedes να τον εντάξει στην ομάδα Junior της για το Πρωτάθλημα Αντοχής του Group C.

 

 

Και σε αυτή την περίπτωση ο μελλοντικός «Σούμι» ανταποκρίθηκε με ιδανικό τρόπο πετυχαίνοντας νίκες σε Μέξικο (1990) και Ιαπωνία (Αουτόπολις 1991) και έτσι απόλυτα λογικά κατάφερε να στρέψει πάνω του τα βλέμματα της F1.

 

Ντεμπούτο στην F1

  

Εκτός από τις αναμφισβήτητες οδηγικές του ικανότητες και το μυαλό του δαιμόνιου μάνατζέρ του Βίλι Βέμπερ, ο Μίκαελ Σουμάχερ χρειάστηκε να έχει με το μέρος του τόσο τη βοήθεια της τύχης όσο και την βοήθεια της Mercedes για να πραγματοποιήσει το ντεμπούτο του στη Formula 1. Συγκεκριμένα, ο Γερμανός έμελλε να αγωνιστεί για πρώτη φορά στο γκραν πρι του Σπα (Βέλγιο) με τα χρώματα της Jordan ως αντικαταστάτης του Γάλλου Μπερτνάρ Γκασό ο οποίος μία ημέρα πριν τον αγώνα συνελήφθη από τις αγγλικές αρχές για υπερβολική ταχύτητα και αντίσταση κατά της αρχής, ενώ σημαντική οικονομική βοήθεια του προσέφερε ο πρώην πιλότος της Porsche και τότε αθλητικός διευθυντής της Mercedes, Γιόχαν Νίιρπας.

 

Έτσι, ο Μίκαελ Σουμάχερ ήταν έτοιμος να δοκιμάσει για πρώτη φορά την τύχη του στην F1, ωστόσο, παρά το γεγονός πως τερμάτισε στην έβδομη θέση στα δοκιμαστικά, εγκατέλειψε τον αγώνα στον πρώτο μόλις γύρο εξαιτίας προβλήματος στο συμπλέκτη του μονοθεσίου του.

 

Ο Σουμάχερ στη Μπένετον και τα δύο Πρωτάθληματα

 

 

 

Αμέσως μετά το ντεμπούτο του Σουμάχερ στη Formula 1, η Μπένετον του Φλάβιο Μπριατόρε απέσπασε την υπογραφή του Γερμανού και έτσι ο Μίκαελ αγωνίστηκε με τα χρώματά της σε 5 αγώνες κατακτώντας 4 βαθμούς και δείχνοντας μερικά μόνο στοιχεία από το πλούσιο ταλέντο του. Την επόμενη χρόνια, ο Σουμάχερ κατέκτησε με την Μπένετον την πρώτη του νίκη στο Σπα (στην ίδια πίστα που ένα χρόνο νωρίτερα είχε κάνει το ντεμπούτο του) και τερμάτισε στην τρίτη θέση του Πρωταθλήματος Οδηγών, μπροστά μάλιστα από τον μεγάλο Άιρτον Σένα. Οι προσδοκίες που είχαν γεννηθεί για τον Σουμάχερ θα καθυστερούσαν να γίνουν πραγματικότητα άλλον ένα χρόνο, μιας και το 1993 το μονοθέσιο της Μπένετον αποδείχθηκε πως δεν ήταν ακόμα έτοιμο να χτυπήσει τις Γουίλιαμς και ΜακΛάρεν. Έτσι, φτάσαμε στο 1994, τη χρονιά που στιγματίστηκε από τους θανάτους των Σένα και Ράτζενμπεργκερ στην Ίμολα, τις κατηγορίες των ομάδων κατά της Μπένετον για χρήση παράνομων ηλεκτρονικών βοηθημάτων (η FIA ουδέποτε τιμώρησε τη Μπένετον μιας και δεν μπόρεσε να αποδείξει αν όντως χρησιμοποιήθηκαν) αλλά και το πρώτο Πρωτάθλημα Οδηγών για το Μίκαελ Σουμάχερ.

 

Ο Γερμανός, αν και αποκλείστηκε από δύο γκραν πρι λόγω παράβασης κανονισμών, πέτυχε, έστω και αν χρειάστηκε να επιστρατεύσει την πονηριά (ή τον αντιαθλητικό του χαρακτήρα για κάποιους άλλους) του στον τελευταίο αγώνα στην Αδελαϊδα (συγκρούστηκε επίτηδες και χωρίς να τιμωρηθεί με τον Βρετανό Ντέιμον Χιλ που τον ακολουθούσε στο Πρωτάθλημα με μόλις 1 βαθμό διαφορά), να κρατήσει την υπέρ του διαφορά και με 8 συνολικά νίκες να αναδειχθεί Παγκόσμιος Πρωταθλητής για πρώτη φορά στην καριέρα του.

Την επόμενη χρονιά, ο Μίκαελ Σουμάχερ ήταν το απόλυτο αφεντικό του Πρωταθλήματος και με εμφατικές εμφανίσεις κατέκτησε 9 συνολικά νίκες, άφησε πίσω του τον Ντέιμον Χίλ, ξανα-αναδείχθηκε Παγκόσμιος Πρωταθλητής και έστρεψε τα βλέμματα της Φεράρι πάνω του. Η αρχή της απόλυτης κυριαρχίας ήταν πλέον κοντά...

 

Μίκαελ Σουμάχερ και Φεράρι

 

 

 

Η μετεγγραφή του Μίκαελ Σουμάχερ στη Φεράρι ήταν πλέον γεγονός και όλοι στην έδρα της τεράστιας ιταλικής εταιρείας πίστεψαν πως ο Γερμανός μπορούσε να αποτελέσει τον άνθρωπο που θα την οδηγούσε ξανά στην κορυφή του Ολύμπου. Στην πρώτη του χρονιά με τα κόκκινα, ο Σουμάχερ τερμάτισε τρίτος και την επόμενη έφτασε να διεκδικεί το Πρωτάθλημα στον τελευταίο αγώνα. Εκεί, στην πίστα της Χερέθ, η αντιαθλητική προσπάθειά του να βγάλει εκτός αγώνα τον Ζακ Βιλνέβ και η σύγκρουσή του με τον Καναδό τον οδήγησε εκτός αγώνα και τον έκανε να απολέσει τον τίτλο ύστερα και από την τιμωρία που του επέβαλλε η FIA απόλυτα δίκαια.

 

Το 1998 ο Μίκαελ Σουμάχερ δήλωσε έτοιμος για το Πρωτάθλημα και παρά το γεγονός πως η ΜακΛάρεν παρουσίασε εντός πίστας καλύτερο μονοθέσιο, ο Γερμανός δε είπε να εγκαταλείψει τη μάχη. Κάθε άλλο μάλιστα, αγωνίστηκε με εκρηκτικότητα και ταχύτητα, ωστόσο, παρά τις 6 του νίκες, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά αδυνάτισε να φτάσει στον τίτλο τον οποίο κατέκτησε ο Μίκα Χάκινεν με ΜακΛάρεν Μερσέντες. Η επόμενη χρονιά ξεκίνησε ξανά με όνειρα και φιλοδοξίες, όλοι πίστεψαν πως ήρθε η ώρα του «Σούμι», όμως υπολόγιζαν χωρίς τον παράγοντα τύχη.

 

Ο Μίκαελ Σουμάχερ κατά τη διάρκεια του όγδοου αγώνα στο Σίλβερστοουν της Μεγάλης Βρετανίας τραυματίστηκε στο πόδι με αποτέλεσμα να μείνει εκτός αγώνων για περισσότερες από δέκα εβδομάδες και μοιραία να χάσει οριστικά τις ελπίδες που είχε για τον τίτλο. Παρ' όλα αυτά, με την επιστροφή του βοήθησε καταλυτικά τη Φεράρι να κατακτήσει το Πρωτάθλημα Κατασκευαστών, 16 ολόκληρα χρόνια μετά από την τελευταία της επιτυχία...

 

Η απόλυτη κυριαρχία...

 

 

 

Ύστερα από το έντονο φλερτ των προηγούμενων χρονών με την κορυφή, ήταν απόλυτα λογικό για κάποιον οδηγό με τις ικανότητες του Σουμάχερ πως δε θα αργούσε πολύ η στιγμή της δικαίωσης. Πράγματι, το 2000 ο «Σούμι» ξεκίνησε τους αγώνες με εκπληκτικό τρόπο πετυχαίνοντας τρεις νίκες στα τρία πρώτα γκραν πρι, ωστόσο, στο κρίσιμο σημείο, ο Μίκα Χάκινεν εκμεταλλεύτηκε τις εγκαταλείψεις του Γερμανού και έφερε την μάχη για τον τίτλο να ισορροπεί σε τεντωμένο σχοινί και να κρίνεται στην Ιαπωνία. Εκεί, ο Σουμάχερ, αν και αρχικά έχασε από τον Φιλανδό το προβάδισμα που του είχε χαρίσει η pole position, ανέκτησε την πρωτοπορία κατά τη διάρκεια των pit stops και έφτασε θριαμβευτικά στην κατάκτηση του Πρωταθλήματος, 21 ολόκληρα χρόνια από τότε που ο Τζόντι Σέκτερ είχε χαρίσει στη Scuderia τον τελευταίο τίτλο οδηγών της. Η κυριαρχία του Σουμάχερ και της ιταλικής ομάδας είχε μόλις αρχίσει...

 

Το 2001 και 2002 ο Μίκαελ Σουμάχερ πραγματοποίησε υγιεινό περίπατο στο Πρωτάθλημα και διαλύοντας τον ανταγωνισμό έφτασε στα 5 Παγκόσμια Πρωταθλήματα, σημειώνοντας 20 (9 το 2001 και 11 το 2002) συνολικά νίκες μέσα σε δύο μόλις χρονιές. Η επόμενη περίοδο αποδείχτηκε για τον Σουμάχερ πιο ανταγωνιστική από τις δύο προηγούμενες μιας και τόσο ο Χουάν Μοντόγια όσο και ο Κίμι Ραϊκόνεν φαίνονταν ικανοί για την έκπληξη, ωστόσο, μόνο ο Φινλανδός έμεινε στη διεκδίκηση μέχρι τέλους. Παρ' όλα αυτά, ο Γερμανός δήλωσε ξανά βροντερό παρόν και με τη νίκη του στον τελευταίο αγώνα της χρονιάς στην Ιαπωνία έδιωξε τις όποιες αμφιβολίες για τον τίτλο φτάνοντας στις 6 κατακτήσεις.

 

Ο τελευταίος θρίαμβος και η...αποκαθήλωση

 

 

 

Το 2004 υπήρξε η πιο θριαμβευτική χρονιά στην καριέρα του Μίκαελ Σουμάχερ αλλά συνάμα και η τελευταία που χάρισε Παγκόσμιο τίτλο στον μεγάλο Γερμανό. Ο οδηγός της Φεράρι κατακτώντας 13 νίκες σε σύνολο 18 αγώνων έσπασε το προηγούμενο δικό του ρεκόρ (11 από το 2002) και με 148 (!) βαθμούς πανηγύρισε άλλο ένα πανεύκολο Πρωτάθλημα, το πέμπτο συνεχόμενο και έβδομο συνολικά. Κάπου εκεί όμως η απόλυτη κυριαρχία του Σουμάχερ σταμάτησε, καθώς το 2005 η ομάδα του δεν κατόρθωσε να παρουσιάσει στις πίστες ένα σταθερό μονοθέσιο με αποτέλεσμα ο πολυνίκης οδηγός να πετύχει μόλις μία νίκη και να τερματίσει στο Πρωτάθλημα Οδηγών στην τρίτη θέση.  Στην τελευταία του χρονιά στην F1 ο Μίκαελ Σουμάχερ ήταν ο γνωστός οδηγός των προηγούμενων ετών, πεισματάρης, αγωνιστής και ασυμβίβαστος με τη λέξη ήττα με αποτέλεσμα να κυνηγήσει τον όγδοο τίτλο του μέχρι τον προτελευταίο αγώνα.

 

 

Εκεί, στην άλλοτε γουρλίδικη για αυτόν πίστα της Ιαπωνίας και ενώ, αν και ισοβαθμούσε στην πρώτη θέση με τον Φερνάντο Αλόνσο είχε το πλεονέκτημα απέναντί του λόγω περισσότερων νικών, εγκατέλειψε τον αγώνα λόγω προβλήματος στον κινητήρα, γεγονός που, σε συνδυασμό με τη νίκη του Ισπανού του στέρησε τη δυνατότητα να βρεθεί αγκαλιά με το Πρωτάθλημα. Ο Αλόνσο κατάφερε να ξεφύγει με 10 πόντους διαφορά, έναν αγώνα πριν το τέλος της χρονιάς, με αποτέλεσμα να αναζητούσε ή έναν μόλις βαθμό στο τελευταίο γκραν πριν ή μη νίκη του Σουμάχερ σε περίπτωση που αυτός αδυνατούσε να τερματίσει ή τερμάτιζε εκτός οκτάδας. Επειδή όμως, δύσκολα γίνονται θαύματα στις μέρες μας, ο Ισπανός πήρε την δεύτερη θέση και παράλληλα καπάρωσε το δεύτερο συνεχόμενο Παγκόσμιο τίτλο του...Έτσι, ο Μίκαελ Σουμάχερ είπε αντίο στη Formula 1, μπορεί όχι σαν Πρωταθλητής, αλλά σίγουρα ως ο κορυφαίος από άποψη τίτλων πιλότος όλων των εποχών...

 

 

Πίνακας 1

 

Όνομα: Μίκαελ Σουμάχερ

Εθνικότητα: Γερμανός

Τόπος Γέννησης: Χιρτ Χερμιλχάιμ

Ημερομηνία Γέννησης: 3 Ιανουαρίου 1969

Πρωταθλήματα F1: 7 (1994, 1995, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004)

Νίκες στην F1: 91

Pole positions: 68

Podiums: 154

Ομάδες που αγωνίστηκε: Jordan (1991), Benetton (1991 - 1995), Ferrari (1996- 2006).

Πρώτος αγώνας: 1991 (Βέλγιο)

Τελευταίος αγώνας: 2006 (Βραζιλία)

Πρώτη νίκη: 1992 (Βέλγιο)

Τελευταία νίκη: 2006 (Κίνα)

 

Πίνακας 2

 

Ρεκόρ στην F1

 

Περισσότερες νίκες σε μια σεζόν: 13 (2004)

Περισσότεροι πόντοι σε μια σεζόν: 148 (2004)

Podiums σε μια σεζόν: 17 (2002)

Δεύτερες θέσεις: 43

Διπλά αποτελέσματα (pole και νίκη): 40

Συνεχόμενοι τερματισμοί σε τριάδα: 19

Συνεχόμενοι τερματισμοί σε αγώνες: 24

 

 

Σύνταξη Αφιερώματος     :    Νεκτάριος Αντωνιάδης ( Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε. )

Eπιμέλεια Αφιερώματος :    Νικόλαος Ζαννάκης ( Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε. )

Σαραβάκος Δημήτρης : Ο μεγάλος ''μικρός'' του Ελληνικού ποδοσφαίρου.

Αφιερώματα - Αφιερώματα

Συντάχθηκε απο τον/την Γηπεδακιας

Σήμερα συμπληρώνονται 10 χρόνια από την στιγμή που αποχώρησε από την ενεργό δράση ο μεγάλος «μικρός» του Ελληνικού ποδοσφαίρου. Ας δούμε μερικά στοιχεία για την μεγάλη αυτή προσωπικότητα.

 Ο Δημήτρης Σαραβάκος είναι αναμφίβολα ένας από τους μεγαλύτερους επιθετικούς  όλων των εποχών που έχει αναδείξει το ελληνικό ποδόσφαιρο. Πρόκειται για ένα μεγάλο ποδοσφαιρικό ταλέντο, καθώς ήξερε να παίζει «έξυπνα» με ή χωρίς την μπάλα. Είχε εξαιρετικό σουτ, κυρίως σε στημένες φάσεις  έξω από την μεγάλη περιοχή, καθώς και εκρηκτικό «σπριντ».

Γεννήθηκε στις 29 Ιουνίου του 1961 στην Αθήνα και μεγάλωσε στη Νέα Σμύρνη. Είναι παιδί του επίσης σημαντικού ποδοσφαιριστή του Πανιωνίου Θανάση Σαραβάκου.

Η ποδοσφαιρική του καριέρα ξεκίνησε από την ομάδα του Πανιωνίου το 1979  και στις 22 Ιουνίου του 1984 μετεγγράφηκε στον Παναθηναϊκό οπού και απέκτησε μεγάλη φήμη. Με την ομάδα του Παναθηναϊκού κατέκτησε πολλά πρωταθλήματα και κύπελλα, ενώ είχε σημαντικές διακρίσεις και στην Ευρώπη. Τον Ιούλιο του 1994 πήγε στην ΑΕΚ, όπου και παρέμεινε μέχρι το Μάιο του 1996. Το ίδιο καλοκαίρι επέστρεψε στον Παναθηναϊκό για να «κλείσει» την ποδοσφαιρική του καριέρα.

Έχει 432 συμμετοχές στην Α' Εθνική Κατηγορία  (373 συμμετοχές με τον Παναθηναϊκό) και έχει σημειώσει 258 γκολ (200 με τον Παναθηναϊκό). Έχει φορέσει 78 φορές τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδος (28 ως αρχηγός) με την οποία έχει σημειώσει 22 τέρματα. Η σημαντικότερη στιγμή του ως παίχτης της Εθνικής ήταν η συμμετοχή του στο Μουντιάλ της Αμερικής στο παιχνίδι με την Αργεντινή.

 

Καριέρα

Πανιώνιος

 Ξεκίνησε την καριέρα στον Πανιώνιο το 1979 και μετά από μια πολύ καλή χρονιά που είχε  το 1984 ο Παναθηναϊκός τον αποκτήσε.

Παναθηναϊκός

Στον Παναθηναϊκό έδειξε τη μεγάλη του αξία και κέρδισε πολλά πρωταθλήματα, κύπελλα καθώς και την ευρωπαϊκή καταξίωση αφού με τις εντυπωσιακές του εμφανίσεις στα ευρωπαϊκά ματς ανάγκασε τη Γιουβέντους να κινηθεί για την απόκτησή του, πράγμα που δεν δέχθηκε ο Γ. Βαρδινογιάννης διότι τον θεωρούσε αναντικατάστατο.

Συγκεκριμένα πρίν τις αναμετρήσεις για το κύπελλο ΟΥΕΦΑ, την περίοδο 1987-1988, μεταξύ Παναθηναϊκού - Γιουβέντους (Ο.Α.Κ.Α.:1-0 Σαραβάκος, Κομουνάλε - Τορίνο:2-3 Σαραβάκος, Δημόπουλος Χρ.), στα οποία ο "μικρός" πέτυχε 2 γκολ, η τιμή του στο ποδοσφαιρικό χρηματιστήριο έφτασε τα 300 εκ. δραχμές.

Μετά απο αυτά τα αξέχαστα ματς η τιμή της "μετοχής" του ανέβηκε σίγουρα κι άλλο.

ΑΕΚ

 Παρ' όλα αυτά ο Δημήτρης Σαραβάκος αναγκάστηκε να αφήσει τον Παναθηναϊκό το 1994, σε ηλικία 33 ετών, με προορισμό την ΑΕΚ την οποία έβαλε για πρώτη φορά στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ με τις αναγεννημένες εμφανίσεις του εναντίον της Ρέιτζερς.

Η επιστροφή στον Παναθηναϊκό

Η αγάπη του για τον Παναθηναϊκό τον έφερε ξανά πίσω στην ομάδα για να κλείσει την καριέρα του στην ομάδα της καρδιάς του, χωρίς όμως να έχει την παλαιότερη αποδοχή από το σύλλογο και με μόνο στήριγμα τους φίλαθλους του Παναθηναϊκού.

 Με τον Παναθηναϊκό αγωνίστηκε σε 373 αγώνες, σκόραρε 200 τέρματα και έφτασε με την ομάδα στους 4 του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης και στους 8 του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Ντεμπούτο στην Ευρώπη έκανε το 1984 στην Ολλανδία, στον Αγώνα Φέγιενορτ - ΠΑΟ 0-1, στον οποίο σκόραρε με πέναλτι.

 Εθνική Ελλάδος

 Ο Δημήτρης Σαραβάκος ήταν και βασικότατο στέλεχος της Εθνικής Ελλάδος και αγωνίστηκε το διάστημα 1982-1994. Είναι δεύτερος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής με 22 γκολ σε 78 συμμετοχές.

 Συμμετείχε στην ομάδα που διεκδίκησε την πρόκριση για το Euro 1988, συνέβαλε στη μεγάλη επιτυχία της πρόκρισης στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Αμερικής το 1994 και προσπάθησε για κάτι καλύτερο στους αγώνες του μουντιάλ.

 Σημερινή κατάσταση

 Σήμερα ασχολείται με το ποδόσφαιρο 5Χ5 στην άμμο και είναι επιχειρηματίας. Επίσης αρθρογραφεί στην  αθλητική εφημερίδα SPORTDAY.

 Ομάδες

• 1979-1984 Πανιώνιος
• 1984-1994 Παναθηναϊκός
• 1994-1996 ΑΕΚ
• 1996-1997 Παναθηναϊκός

 Τίτλοι

• 3 Πρωταθλήματα Ελλάδας 1986, 1990, 1991
• 9 Κύπελλα Ελλάδας 1979, 1986, 1988, 1989, 1991, 1993, 1994, 1996, 1997

 Δεν έκρυψε ποτέ την πικρία του για τον τρόπο που επιθυμούσε να κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια. Σε συνέντευξη που είχε δώσει ο μεγάλος «μικρός» του Ελληνικού ποδοσφαίρου, στην Εφημερίδα το ΒΗΜΑ το 1998, είχε πει τα εξής :

 «Δεν μπορώ να πω ότι αισθάνομαι άδειος τώρα που δεν παίζω. Αν μου λείπει κάποιο πράγμα είναι το περιβάλλον μέσα στο οποίο λειτουργείς όταν είσαι ποδοσφαιριστής,  η προετοιμασία, οι συμπαίκτες, η αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε έναν άλλο κόσμο. Δεν αναπολώ τα κυριακάτικα ματς. Ακόμη και τώρα όμως, η ψυχολογική μου κατάσταση είναι πολύ σταθερή. Εγώ είμαι ήρεμος χαρακτήρας. Επομένως, η ανάγκη για μια ζωή χωρίς εξάρσεις με εξυπηρετούσε και το πρόγραμμά μου δεν μεταβλήθηκε κατά τρόπο εξωφρενικό.

 Έχω πει και παλιότερα ότι επιθυμούσα ένα διαφορετικό τέλος, που να αρμόζει με την ποδοσφαιρική μου πορεία. Δυστυχώς αυτό δεν έγινε και λείπει το κερασάκι από την τούρτα. Η αγάπη και η εκτίμηση που δείχνει όμως ο κόσμος στο πρόσωπό μου με ικανοποιεί, γιατί αναγνωρίζουν τη διάρκεια της προσφοράς μου. Γενικότερα ωστόσο ο καθένας οφείλει να σταματάει όταν ο ίδιος κρίνει ότι έχουν πλέον πληρωθεί οι υλικοί και ψυχολογικοί παράγοντες. Όλοι γνωρίζουν κατά βάθος ποια είναι η κατάλληλη στιγμή, αλλά χρειάζονται μία αφορμή για να τη βρουν. Το σημαντικότερο εξάλλου είναι να μην γκρεμιστεί στα μάτια του κοινού η εικόνα που αυτό έχει χτίσει».

 

 Σύνταξη Αφιερώματος :  Νικόλαος Ζαννάκης ( Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε. )